تفسیر و بررسی مزمور ۳۳
امیدوار در خداوند
نوشته: ح.گ
انتخاب این مزمور برای تفسیر و بررسی تماما به شرایط کنونی سرزمین و مردم ایران وابسته بود. پولس رسول در نامه خود به ایمانداران روم مینویسد:« زیرا همه چیزهاییکه از قبل مکتوب شد برای تعلیم ما نوشته شد تا به صبر و تسلی کتاب امیدوار باشیم.» ( رومیان ۱۵: ۴ ) اما چگونه ممکن است که به صبر و تسلی کتاب امیدوار بود وقتی قوم من سالیان سال است که به پیام انجیل صلح با خداوند در ایمان آوردن به عیسای مسیح پشت کرده و آن را خوارکننده دانستند. که در کوچه و خیابانهای خود این پیام را از همان ابتدا، برای هزاران سال است که شنیده اند اما آن را رد کرده و فرزندان و برادران و خواهران خود را که ایمان مسیحی خود را شهادت دادند از خانه خود طرد کردند و آنها را ناپاک و کافر خواندند؛ و در همین کوچه و خیابانهای آنها مبشرین این انجیل تهدید به مرگ شدند، کتک خوردند، با ضربات متمادی چاقوها کشته شدند و در زندانها حلق آویز شدند و در دادگاههای شیطانی فقه به کفر محکوم شدند؟ و چگونه امید وقتی شاهد هستیم که چنگالهای خونین و بیرحم شریر بر پوست و گوشت همین مردم عمیق تر؛ و چگونه تسلی، وقتی تنها ناله و ماتم قوم است و تنها شب موحش است و شمشیر محمدین که تنها به خون و خونریزی زنده است؟
به یاد آخرین روزهای زندگی زمینی عیسای مسیح میافتیم که در راه ورود به اورشلیم از بالای کوه زیتون بر شهر نظر کرد و لوقا در نوشته خود میگوید:« و چون نزدیک شده شهر را نظاره کرد بر آن گریان گشته، گفت:« اگر تو نیز میدانستی هم در این زمان خود آنچه باعث سلامتی تو میشد لاکن الحال از چشمان تو پنهان گشته است.» (لوقا ۱۹ : ۴۱- ۴۲ ) شهری که عیسای مسیح بر او گریست شهری بود که چند روز دیگر فریاد مصلوبش کن مصلوبش کن را سر میداد! شهری بود که مردمش او را رد کرده و رهبرانش او را توهین و کفر گفتند، لیکن قلب پر از رحم و شفقت او بر همین شهر گریست. سپس عیسای مسیح روزی را بر همین شهر پیشگویی میکند که ویران و نابود خواهد شد. در اینجا شفقت و داوری خداوند را توامان شاهد هستیم. شفقت خداوند برای بازگشت گناهکاران از گناهان خود و ایمان آوردن به انجیل صلح با خداوند. و داوری خداوند بر شریران و خونریزان و ستمکاران. اما هرگز نباید این را فراموش کرد که کتابمقدس به روشنی و صراحت نشان داده که راه رسیدن به رستگاری از میان داوری خداوند و فروریختن خشم خداوند بر گناهان میگذرد. صلیب عیسای مسیح گواه زنده بر این حقیقت است.
اما چرا اینجاییم؟ چگونه به اینجا رسیدیم؟ این نوشته نه فرصت و نه دانش کامل پاسخ گویی جامع به این سوالات را دارد. اما پاسخ کلی از دو دیدگاه بیشتر نمیتواند باشد: دیدگاه دنیوی. دیدگاه الهی. دیدگاه دنیوی این است که همه چیز و هر چیز را به روند اجتماعی و سیاسی و تاریخی و اقتصادی جامعه و انگیزه انسان ربط داده در حالی که خدا را کاملا در این روند و تصاعد رد کرده و آن را هیچ شمرد. در دیدگاه الهی( از دید الهیات مسیحی)همه چیز و هر چیز بنا به اراده و مشیت الهی خود خداوند حاصل شده، ادامه یافته و پیش میرود برای جلال نام خود خداوند برای پیشبرد مقاصد الهی او بر روی زمین در میان آدمیان. اعتقادنامه وست مینستر در باره مشیت الهی چنین میگوید:« خدای عظیم خالق همه چیز، نگه دارنده، هدایت کننده، نابود کننده، و حاکم بر تمام موجودات است، بر تمامی تلاش ها و بر تمامی امور، از بزرگترین تا به کوچکترین، بوسیله دانش مطلق و مقدس مشیت الهی خود، بر اساس پیشدانی لغزش ناپذیر، و تغییر ناپذیر بودن رای اراده آزاد الهی خود، برای ستایشِ جلالِ حکمت، قدرت، انصاف، نیکی و رحمت خود.» در این روح و استناد بر این مشیت الهی خود خداوند بر تمام هستی و از جمله بر تمام ایران و مردم ما، در گذشته، امروز و آینده است که آنچه در تاریخ این سرزمین پس پشت گذاشته ایم و امروز در آن هستیم و در آینده ایی که بسوی آن میرویم، آن را تکامل اجتماعی مارکس نمیدانیم. آن را جبر مطلق اسلام هم نمیدانیم. آن را مشیت مقدس الهی خداوند بر ایران و مردم ایران و منطقه و کل دنیا میدانیم که به سمت جلال دادن نام خود خداوند پیش میرود و هیچ چیز و هیچ کس قادر به توقف آن نیست.
دقیقا به دلیل همین باور و یقین مطلق به مشیت الهی خداوند است که بیاد میاوریم خداوند از زبان نبی خود در باره به اسارت رفتن و ویرانی اسراییل چنین میفرماید:«آیا بلا بر شهر وارد بیاید و خداوند آن را نفرموده باشد؟»( عاموس نبی ۳: ۶ ) و آنچه فرمانده لشکر آشور در باره یهودا و داوری بر آن گفت:« و ایا من الان بی اذن یهوه بر این زمین به جهت خرابی آن برآمده ام؟ یهوه مرا گفته است بر این زمین برآی و آن را خراب کن.»( اشعیاء ۳۶ : ۱۰ )
عزیزان! حقیقت تلخ این است: این شب جهنمی و این دژخیم و این شمشیر در اهتزاز و این طاغوت سیاه بنا به اراده و خواست خود یهوه بر ملت من آمده است. این آن داوری اوست بر من و ما و نیاکان ما. و اگر صبح رهایی و رستگاری ای باید باشد که قطعا هست باید تنها از میان این داوری بگذرد نه از فقدان آن. و چون یهوه این را فرمان داده است، تنها خود یهوه و نه هیچ قدرت انسانی و نه هیچ ارتش انسانی و نه هیچ یاری ای از غرب و شرق و شمال و جنوب قادر است صلح و سلامتی و برکت را بر این ملت گناهکار داغدیده بیاورد. تنها او. چگونه؟ نمیدانم. اما ما در او امیدوار میمانیم. در او داغدیده اما شاد میمانیم. زیرا میدانیم که رحمت ازلی او عظیم است بر گناهکاران و شفقت قلب او نمیتواند ناله و آه ستمدیده گان را شاهد باشد. و قلبا میدانم آن بره قربانی ایستاده تا برای ملت من شفاعت گناهان را کند اگر ملت من در نام او، فقط در نام او از گناهان و شرارت و طغیان خود بر ضد او تماما بازگشته و توبه کرده و روی او را طالب باشند. از مردم کوچه و خیابان تا رهبران دینی و سیاسی تا پسران و دختران کمربسته و سلاح به دست گرفته برای انتقام و آماده قربانی شدن برای بت الله. آنگاه این تاریکی و این زنجیرها و این اسارت هزاره به اراده و مشیت مقدس الهی خود او برداشته شده، و اسارت هزاره کذب و دروغ به پایان رسیده، زنجیرهای اسارت محمدیان گسسته؛ پرچم های سبز و سیاه و زرد آنها سوخته؛ و مردم ما و فرزندانشان از میان دریای آشوب و جنگ و کینه و نفرت عبور کرده، دیوارهای اریحاء ریخته شده و ملت من وارد سرزمین وعده انجیل صلح و سلامتی با خداوند خواهند شد. و از این سرزمین است که پیام پادشاهی آسمانی او بار دیگر به سوی تمامی اسراییل گناهکار و یاغی به انجیل عیسای مسیح و هاجریان بت پرست و تمامی تشنگان و گرسنگان نیکی مطلق در تمامی شرق برده خواهد شد تا آن زمان که خود خداوند ما و پادشاه ازلی ما، شیر قبیله یهودا با اقتدار و قدرت برای طلب کردن برگزیده گان خود و آوردن و گستردن پادشاهی ازلی خود بازگردد. ما در این امیداوریم. زیرا ما در خداوند خود امیدواریم.
اینگونه است که در میان تمامی تاریکی و خوف و شرارت و جنگ و خون این مزمور قادر است با دلهای مشتاق حقیقت الهی سخن بگوید تا در خداوند شادی الهی داشته و در خداوند امید ازلی و پایدار. ...ادامه دارد